Tekstblog: een onafhankelijk, online platform voor tekst- en communicatieprofessionals

 

Door: van Wout Sorgdrager Communicatie. Op Posted on 30 november, 2011by

Collega Rob Visser schreef onlangs op Tekstblog een nuttig en handzaam bericht over hoe je het vertrouwen wint van je lezer. Het zijn 9 tips. Nu heb ik Rob Visser heel hoog,  maar daar kan ik met mijn hoofd niet bij: 9 tips! Wat een onafheid. Echt, als je tips geeft, geef er dan minimaal 10. Maar ja, wat is dan die tiende tip?

 

En terwijl ik daarover nadenk, twittert een ziekenhuis opgewekt dat ‘het mooiste #ziekenhuis van Nederland’ nu ook een ‘heel mooi filmpje’ heeft. De formulering zet me aan het denken en dat denken doet me klikken. Als je jezelf het mooiste ziekenhuis van Nederland durft te noemen, dan durf je toch ook te schrijven dat je de mooiste promofilm hebt. De film is mooi. Maar ze hebben gelijk. Dit is niet de mooiste promofilm. En zodra ik de voice-over hoor weet ik ook waarom: het is Rob’s tiende tip.

Ooit was ik een soort van communicatieadviseur in een groot academisch medisch centrum in het noorden van het land. Met enkele collega’s waren we  een project. De toenmalige Raad van Bestuur had geconstateerd dat medewerkers op verjaardagvisites ietwat beschroomd over hun werkgever vertelden. Onze opdracht was eenvoudig: zorg ervoor dat medewerkers weer trots worden op hun ziekenhuis.

Hoe maak je medewerkers trots op hun bedrijf? Dát dat belangrijk is leest u in de tweede en derde tip van Rob. Maar hoe doe je dat? Vraag het een communicatieprofessional van 2011 en hij zal antwoorden dat een goed social-mediabeleid belangrijk is. Vraag het een communicatieprofessional van 2005 en hij zal zeggen dat een website belangrijk is. Vraag het een communicatieprofessional uit 1997 en hij zal zeggen dat een folder belangrijk is.

Gastvrijheid

Wie een groot ziekenhuis runt, denkt groot. Een folder was te min. Het werd een boek. Ik moet zeggen: het werd onder andere  een boek, want we pakten het op allerlei manieren groots aan. We hebben het introductiebeleid van nieuwe medewerkers op de schop genomen, we hebben werkgroepen in het leven geroepen die allerlei aspecten van gastvrijheid onder het vergrootglas legden en we hebben Cas Spijkers, ach ja … Cas Spijkers, uitgenodigd om het belang van lekker eten in een ziekenhuis te onderstrepen.

Het werd een prachtig boek. Maar het boek gaat achteraf mank aan een ding: een hoog wroemm-gehalte. We wisten het. Maar soms moesten we ook. En dan zetten we braaf de turbo er even op. Wroemm, wroemm. En daar spoten we weer wat extra lak over de tekst. ‘Dagelijks’ werd ‘24 uur per dag, 7 dagen per week’. Een ‘behandeling’ werd een ‘innovatieve behandeling’, een ‘product’ werd een ‘hoogwaardig product’ en ‘innoveren’ werd ‘permanent innoveren’. Anno 2011 hadden we misschien gekozen voor een promofilm. En zo zijn we weer in dat andere ziekenhuis..

Kwalitatief uitstekend

De beelden zijn vriendelijk en vertrouwd. We zien de voetballer die zich blesseert, we zien de receptioniste die vriendelijk en correct de telefoon aanneemt, we zien de gastvrouw die een patiënt in een rolstoel helpt. Maar die voice–over … Uit de eerste minuten citeer ik ‘kwalitatief uitstekende behandelingen’, ‘gedreven professionals’, ‘de beste zorg’ en (het gaat me om de redenering) een ‘sfeer van gastvrijheid’ waardoor u in vertrouwde handen bent.  Als je reclame maakt voor een duur automerk dat zich laat voorstaan op paardenkracht en sexappeal mag de turbo er best even op. Maar een ziekenhuis ronkt niet. Een ziekenhuis snort.

Dit ene ziekenhuis is een voorbeeld. Er zijn er beslist veel meer die de neiging hebben om de turbo aan te zetten. In hun folders, op hun sites en in promofilms. Is dat de marktwerking? Het kan. Maar de core business van ziekenhuizen is zorg en aandacht en toewijding. Liefde. Daarover praat je niet, dat laat je zien. En dat doe je niet met een ronkende motor. Laat dat de tiende tip van Visser zijn.

Verder lezen

Reacties

Er is één reactie over “Column: De tiende tip van Visser”

  1. L.S.

    Hoe eens kan ik het met bovenstaande zijn.

    Ik heb vorig jaar enorm zitten puzzelen op een toespraak van een onzer wethouders.
    Alleen een collage van de door haar gebruikte termen gaf het benodigde inzicht.
    Het inzicht dat – zo realiseer ik mij nu – “vroem-vroem-taal” overal is.

    http://evodammer.blogspot.com/2010/11/bla-bla-bla-bla-bla.html

Schrijf een reactie

Op deze pagina kunnen geen comments worden geplaatst.