Tekstblog: een onafhankelijk, online platform voor tekst- en communicatieprofessionals

 

Door: van Wout Sorgdrager Communicatie. Op Posted on 4 januari, 2012by

In 1980 kreeg ik voor mijn verjaardag een bloemlezing met haiku’s. Die waren toen ‘in’. Haiku’s  zijn een soort tweets. Een haiku bestaat uit 3 regels van respectievelijk 5 lettergrepen, 7 lettergrepen en weer 5 lettergrepen. Dit stukje gaat over de terreur van de tweet.

 

Dit stukje gaat over de  terreur van kort, korter, kortst en snel, sneller, snelst. Geert Wilders maakt zich er schuldig aan. U maakt zich er schuldig aan. Ik maak me er schuldig aan. Eerst maar een haiku:

Het gaat regenen;
De dakenmaker keert om
En kijkt naar de zee.

Gisteren ontving ik een nieuw gedicht van Tonnus Oosterhoff. Oosterhoff krijgt in 2012 de P.C. Hooft-prijs voor zijn tegendraadse en allerminst eigentijdse poëzie. Hij heeft een website van waaruit hij af en toe een nieuw gedicht stuurt. En zo stuurde hij mij gisteren het gedicht ‘Toch is het’. Het is mooi. Het is intrigerend. Het is grappig. Maar ik waarschuw maar vast: het gedicht duurt maar liefst 4 minuten. Dat red ik nauwelijks meer. Ik betrapte me erop dat ik keek, las en luisterde met de muis in de hand. Ik moest me bedwingen om niet ergens op te willen klikken om het proces te versnellen. 4 minuten … probeer het zelf.

We hebben geen tijd meer voor langere teksten. Het moet snel, kort, bondig, prikkelend en het liefst ook nog eens grappig. En het moet in 140 tekens. Dat is te weinig om fatsoenlijk een boodschap over te brengen, om begrip te kweken, om te overtuigen, om te nuanceren. Natuurlijk. In een tweet kan iemand een aardige observatie doen of een taalvondst presenteren. In een tweet kan iemand je aan het denken zetten of je een nieuwtje vertellen. In een tweet kan iemand je gelukkig nieuwjaar wensen. Maar dat is het dan ook. Twitter begon ooit als een open babbelbox waarin we opgewekt wat berichtjes aan elkaar konden sturen. Gewoon, zoals spreeuwen bij mij in de essen achter het huis al twitterend met elkaar voeling houden.

Inmiddels gebruik ik Twitter zoals ik e-mail gebruik. En merk ik dat Twitter voor mij een belangrijke bron van informatie is geworden. En dat ik dus kennelijk liever 200 tweets lees dan 2 fatsoenlijke artikelen in de krant. Mijn zus leende mij een boek: ‘Leer ons stil te zitten’. Kerst en oud & nieuw vielen gunstig dit jaar. Ik had alle tijd om het te lezen. Maar ik had geen rust. Mijn timeline stroomt vol, ik moet verder.

Hiervoor omschreef ik haiku’s als ‘een soort tweets’. Maar er is natuurlijk één groot verschil. De meeste tweets sleuren je door de maalstroom van alledag. Een haiku dwingt je om stil te staan en te zien, te ruiken, te proeven, te horen en te voelen. Wat voor mij geldt, geldt voor meer mensen. Misschien ook wel voor u. Mag dit stukje een pleidooi zijn voor een beetje minder tweeten en een beetje meer lezen? En mag ik u een heel gelukkig nieuwjaar wensen? Bij deze.

En haal die hand van de muis!

 

Reacties

2 Responses over “Column: Stop met twitteren”

  1. […] op Tekstblog schrijf ik vandaag over stoppen met twitteren. Dat mag u ook lezen, zelfs als u niet twittert. […]

  2. Leuk! Ik wil je meteen volgen.

Schrijf een reactie

Op deze pagina kunnen geen comments worden geplaatst.